Al sinds 2013 kom ik met mijn groepen op Sardinië in de zuidwestelijke regio Sulcis, en dan met name op het schiereiland Sant’Antioco. Daar wordt DOC Carignano del Sulcis gemaakt, een topwijn. Al die jaren vraag ik mij af: hoe is het mogelijk dat een wijn van zo’n uitstekende kwaliteit en ook nog van unieke druivenstokken geen DOCG is? Deze stokken zijn namelijk ongeënt, wat een grote uitzondering is, en gemiddeld zo’n 70 jaar oud – soms meer dan 100 jaar. Ik heb druivenstokken van 170 jaar oud gezien, in een klein, met cactushagen omzoomd wijngaardje in het zand.
De wijnen van de carignano zijn vol, kruidig en stevig, met veel kleur en concentratie en aardig wat tannines en alcohol. Ze smaken goed bij oude kazen, stoofschotels, bij gerechten met een hoog smaakgehalte. Wijnen van niveau, vaak vatgerijpt, echte bewaarwijnen. Ik ben fan!
Waarom dan toch heeft deze fantastische wijn geen DOCG?
Dat heeft meerdere oorzaken. DOCG wordt niet uitsluitend bepaald door kwaliteit, maar ook door historie en imago. En de regio ligt in een uithoek van het ook al niet erg bekende Sardinië. De productie is relatief klein en er zijn eenvoudigweg weinig mensen of organisaties die zich er sterk voor maken. Geld voor marketing ontbreekt veelal. Wellicht speelt ook de Sardijnse volksaard een rol. Een DOCG kent strengere regels dan een DOC, waardoor de wijnmakers minder vrijheid hebben in het maken van hun ideale carignanowijn. Om een DOCG aan te vragen moeten alle producenten op één lijn zitten en het samen eens zijn dat zij willen voldoen aan de strengere eisen.
Ik heb verschillende malen ervaren dat de wijnproducenten er niet zo hard aan trekken. Het kan komen door het feit dat we hier te maken hebben met grote coöperaties. Coöperaties die in handen zijn van mensen met heel kleine perceeltjes, vaak niet meer dan een hectare. Ze doen de wijn ‘erbij’ en leven van ander werk. Het bestuur van een coöperatie bestaat uit deze kleine leveranciers van druiven. Zij spreken vaak geen andere talen dan Sardijns en Italiaans.
Natuurlijk zijn er grote, meer professioneel geleide coöperaties: Santadi is er het beste voorbeeld van. Daar is een marketingafdeling en de zorg voor kwaliteitswijn is groot. Ook zij krijgen het blijkbaar niet voor elkaar.
Blijft mijn vraag toch onbeantwoord. Ik kan het Santadi vragen. Maar mocht iemand een antwoord hebben, dan hoor ik het graag!
