In Piemonte, in de wijnstreek Roero (spreek uit: Ro-ero), worden heerlijke wijnen gemaakt: de witte Roero Arneis, de rode Roero en de mousserende Roero Arneis Spumante, allemaal DOCG-wijnen, dus topniveau. De wijngaarden behoren tot Unesco Werelderfgoed, net als die van de naburige Langhe, waarbinnen het Barologebied ligt. Het is dan ook een wondermooi landschap.
Deze wijnen kun je proeven in een ongewoon restaurant.
Bovenop een heuvel steekt het schilderachtige, middeleeuwse adelaarsnest Castellinaldo af tegen de hemel. Nee, daar is het restaurant niet, dat ligt beneden, op een saaie, stenige kruising. Osteria delle Aie.
Maar goed, wij wisten van niets en namen argeloos plaats op het terras, dat al aardig vol zat. “Un bicchiere di spumante?” Eigenaresse Tania, een sympathieke, dynamische vrouw met een haarloos, getatoeëerd hoofd, die alles perfect onder controle hield, kwam met een magnum uitstekende Alta Langa, schonk in en liet hem op onze tafel staan. Een mandje versgebakken grissini en broodjes stond al klaar. We hadden het glas nog niet helemaal leeg toen ze weer langs wervelde: “Neemt u nog wat!” Nou, okay! We keken even om ons heen en schonken toen maar bij. Wat gezellig.
Bij de spumante kwam een heerlijke amuse en even later werden een schotel gemarineerd kalfsvlees en een schaal romige tonijnsaus voor ons neergezet: maak zelf je vitello tonnato! “Neem gerust! Glas arneis erbij?” Met een zwierig gebaar landde er een magnum arneis op onze tafel. Tania verhuisde de spumante naar nieuwkomers achter ons, dat kon ze heel snel, het leek wel of ze vier armen had, armen vol magnums. En ze vond alles leuk en prima. “Als u liever chardonnay heeft kan dat ook, o kijk hier, die staat bij uw buren op tafel, dan wisselt u even van fles!” Met je buren aan de praat raken is in deze informele, gastvrije sfeer onvermijdelijk. De onze waren twee jonge Zwitserse grappa-importeurs die net als wij genoten van dit onverwachte culinaire top-avontuur. Een lachende en grappende ober bracht een schaal insalata russa, de beste die ik ooit heb gehad.
Het was intussen donker, de kaarsen gingen aan, het geroezemoes nam toe, de stemming steeg.
De ober bracht een schaal battuta di fassone, een soort Piemontese filet Américain van handgesneden rauw kalfsvlees, dat we zelf mochten opscheppen. Daar hoorde wat anders bij, “kent u de pelaverga uit Verduno? Dat is een rode wijn maar een heel lichte”. Met een efficiënte zwaai zette Tania de magnum pelaverga bij ons neer.
We hoefden dus niet te kiezen, er was blijkbaar een vast menu. Sjongejonge, wat een verwennerij, alles was uit de kunst. Alle producten bleken uit de buurt.
De kok zelf kwam het terras op met een enorme pan tajarin burro&salvia (Piemontese lange, fijne pasta met boter en salie), ging de tafels langs om zijn gasten te serveren. Daar paste wel een andere wijn bij vond Tania, een rode, een barbera d’Alba doen? Wederom verscheen er een magnum op tafel.
We kregen in de gaten dat we beter wat rustiger aan konden doen met de wijnen, maar o, ze waren allemaal wel erg lekker….
Het hoofdgerecht hebben we afbesteld. Maar wel moesten we (vond Tania) nog proeven van hun voortreffelijke kaasplateau in combinatie met een nebbiolo! Inderdaad, we hadden de castelmagno, een bergkaas, de Bra duro (rijpe harde kaas) en de geitenkaas Robiola niet willen missen.
Wat er tot slot ter tafel kwam konden we niet meteen bevatten. Het was een brok, een grote blok, wat was het? We kregen er een hamer en een beitel bij. Het was torrone: noga! Om naar believen stukken af te hakken. Hilariteit alom! De magnum moscato d’Asti werd ons door de buren al aangereikt. Wat een spektakel!
Mijn tafelgenoot wilde tot slot graag een espresso, maar daar hoorde volgens Tania een grappa bij. “Waar houdt u van? Wacht.” En ze kwam terug met 6 flessen grappa in haar armen die ze alle zes voor ons op tafel zette… “Kies maar!”
Zo eindigde ons culinaire- en wijnavontuur. Een unieke ervaring van smaken en belevenissen.
Wat rekenden we aan het eind van deze gedenkwaardige avond af? € 35, mèt alle wijn!
Met dank aan Roeland en Francien, van wie ik deze tip had gekregen.
NB Dit verhaal speelt zich af in 2018.
Alle wijnreizen en wijnexcursies in het voorjaar en begin van de zomer moest ik annuleren en verzetten. Wel herinner ik me de feestelijke dag dat de terrassen weer open gingen: 28 april. Daar zat ik zo ongeveer als eerste op. 
Ook de vier najaarsreizen verliepen uitstekend. Het bijzondere Slovenië (2e keer) was weer heerlijk. We hadden de wijnreis Alto Adige (primeur!) in de Dolomieten, wat een verrassing. De culinaire reis samen met Onno Kleyn in de Provence: dat was smullen – en leren – in mijn vertrouwde Rhônegebied. Als laatste het prachtige, pure Sardinië, een gouwe ouwe.
). Om te beginnen kiezen de makers van deze wijnen vaak voor afwijkende, artistieke etiketten, maar oké, dat is buitenkant. Schenk je echter een natuurwijn in, dan zie je ook meestal iets anders dan je zou verwachten. De wijn is een beetje troebel, de wijn heeft veel depot, de ‘witte’ wijn is best donker, enz.. Dan ga je ruiken en proeven: ook anders, afwijkend van de doorsnee wijn, stuivend, verrassend. Ze hebben een grote kracht, een concentratie van geuren en smaken. Die zijn namelijk niet afgezwakt door toevoegingen, bewerkingen, klaring of filtering. Je proeft pure wijnen, de pure smaak van de druiven en de bodem waarop ze zijn gegroeid.
Wanneer is een wijn een natuurwijn?
Het aantal winkels en importeurs gespecialiseerd in natuurwijnen is groeiende. Omdat de term niet afgebakend is, verkopen deze zaken vooral ‘zo natuurlijk mogelijk gemaakte wijnen’. Op hun websites kun je nog veel meer informatie vinden over natuurwijnen.
